Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η έκπληξη της Αριστέας!

Όταν χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο μου να με ειδοποιήσουν ότι με ζητά υπάλληλος της courier, ήξερα ότι ήταν το πολυπόθητο δώρο της Αριστέας για το Συμπόσιο ποίησης.

Η υπέροχη,  γλυκιά μας οικοδέσποινα του Συμποσίου,
που όλοι ξέρουμε πόσο πνιγμένη είναι, ταλαιπωρήθηκε με μένα που δεν με βόλευε το ταχυδρομείο μια και όλη μέρα στη δουλειά δεν θα μπορούσα να το παραλάβω.

Και ήλθε.. .και έτρεξα να το πάρω στα χέρια μου...
Ξαναγύρισα στο γραφείο κρατώντας αγκαλιά το δέμα, με προσμονή και χαρά, και η αδημονία μου ‘’χτυπούσε κόκκινο’’.
Φυσικά το άνοιξα με το που κάθισα στο γραφείο για να δω τα χειροτεχνήματα της που είναι θαυμαστά.

Γύρω μου οι συνάδελφοι με ρωτούσαν  περίεργοι τι παρέλαβα. Με το που τους είπα, σηκώθηκαν  να δουν και εκείνοι το δώρο έκπληξη. 
Όλοι ενθουσιάστηκαν και μίλησαν με τα πιο όμορφα λόγια για τα έργα της Αριστέας.

Εγώ κρατούσα στα χέρια μου τις ομορφιές που έφτιαξε για μένα, συγκινημένη και χαρούμενη πολύ πρέπει να πω, αλλά κυρίως για το αμπαλάζ της. Τόσο περιποιημένο και με τόσο μεράκι για τον παραλήπτη.
Θα σας δείξω φωτογραφίες. Πιστεύω να απεικόνισαν λίγο τη λεπτοδουλειά της,  αλλά λυπάμαι πολύ που δεν μπορώ να σας δώσω και το άρωμα που ανέδιδαν όλα,  ανοίγοντας το πακέτο.
Γιατί είχε φροντίσει και γι αυτό! Αρωματικά και φλούδες πορτοκαλιού και ξυλάκια κανέλας μοσχοβόλησαν το γραφείο, αλλά και έπειτα  το σπίτι, καθώς  βρήκαν τα ποτ πουρί της θέση στο τραπεζάκι μου ώστε να μου μεταφέρουν άρωμα και φρεσκάδα.

Πάνω στα ποτ πουρί ήταν ένα σακουλάκι υφασμάτινο με το σαπούνι της όμορφα στολισμένο. Πήρε τη θέση του, στόλισμα  στο μπάνιο μου να μου θυμίζει την Αριστέα και το λόγο που το έφτιαξε,  αλλά δεν θα χρησιμοποιηθεί! Επ’ ουδενί!

Δίπλα ήταν όμορφα τυλιγμένος ένας σελιδοδείκτης περίτεχνα  φτιαγμένος  από τα χέρια  της και από τις δυο μεριές.

Βεβαίως μια πανέμορφη κάρτα με τις ευχές της συνόδευε όλα τα καλούδια της.

Και όλα αυτά ήταν μέσα σε ένα κουτί εγγράφων, που κι αυτό το είχε επιμεληθεί ως άριστη καλλιτέχνης!
Ενθουσιάστηκα!

Σ' ευχαριστώ  Αριστέα μου και για τον κόπο σου να μου φτιάξεις τόσο όμορφα δώρα και για τη φιλοξενία σου στο Συμπόσιο ποίησης, που ναι μεν είναι ένα δρώμενο για το κέφι μας αλλά έγινε θεσμός και περιβάλλεται με μεγάλο σεβασμό και ενθουσιασμό απ' όλους μας.
Αναμένοντας το επόμενο Συμπόσιο εύχομαι καλό Σ/Κ σε όλους.










Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

16ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ- ''Συμμετοχή''












‘’ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ’’



Οι λέξεις στροβιλίζονται στο νου,
ψάχνουν απεγνωσμένα
διέξοδο να βρουν, 
σε μια σειρά να μπουν ποθούν,
γυρεύουν τρόπο να εκφραστούν.

Χτυπούν, βροντούν 
και ατίθασα το νου μου κυριεύουν, 
ελεύθερα και ασύδοτα δοσμένες
με βούληση σαν του ατμού,
να εκτοξευτούν
στο αχανές το σύμπαν ταξιδιώτες.



Κι ήταν μια λέξη ο ένοχος, 
μια τόση δα λεξούλα
που έκανε όλη τη ζημιά  
ξεσήκωσε φουρτούνα.
Μάνα

Μόλις τη σκέφτηκα εθόλωσε ο νους μου.
Και η ψυχή εφούσκωσε 
πλέρια συναισθημάτων,
που ανάμεσα τους σπρώχνονταν 
ποιο θα επικρατήσει.



Έσπρωχνε η Τρυφερότητα 
στην άκρη την Αγάπη.
Φώναζε η Αυταπάρνηση για να υπερισχύσει.
Μετά η Φιλικότητα 
που τους καλόπιανε όλους.
Μιλούσε η Αυστηρότητα 
για να τους νουθετήσει.
Κι ήταν ακόμα ένα σωρό, η Τάση για θυσία,
το Νουθετώ της Διδαχής,
η Υπερπροστασία,
η Ανιδιοτέλεια, μάχονταν με μανία.
Και μόνο η Παρηγοριά στην άκρια φοβισμένη,
παρέα με την Αγκαλιά το χέρι της κρατούσε.



Η μάχη τους με κούρασε και άνοιξα τις πύλες
να πορευτούν όπως μπορούν.
Και βρήκανε τον τρόπο.

Όρμησαν ξάφνου μονομιάς
στο δρόμο της καρδιάς μου
Και έγιναν το χαμόγελο της γλύκας της μεγάλης
Και από εκεί ξεχύθηκαν
με δίψα στα ουράνια
γράφοντας ανεξίτηλα η πύρινη γραφή τους.



Όλα εμείς ανήκουμε σε μία μόνο λέξη.
Σε δύο μόνο συλλαβές που είναι ο κόσμος όλος.
Και είναι μία μοναχά, βασίλισσα των πάντων!
ΜΑΝΑ ηχούνε τα βουνά, ΜΑΝΑ ηχεί η πλάση!

-------@#@#@#@#@#@--------

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 16ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ της Αριστέας.http://princess-airis.blogspot.gr/ Ευχαριστώ πολύ όλους,  που αφιέρωσαν χρόνο για να με τιμήσουν διαβάζοντας το ποίημα μου, ευχαριστώ όσους με τίμησαν με την επιλογή τους!
Και ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Αριστέα για την υπέροχη φιλοξενία και την άψογη διοργάνωση!


Τρίτη, 16 Μαΐου 2017

Ένα έγκλημα καταστρέφει την Αττική! - ΕΝΙΑΙΑ ΚΙΝΗΣΗ BLOGGER

Στεκόμαστε στο πλευρό των κατοίκων του Δήμου Μαραθώνα και υπερασπιζόμαστε το δικαίωμά τους να προστατεύσουν τη ΒΑ Αττική και όχι μόνο, από την καταστροφή, που θα επιφέρει ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα.
ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ σε μια σειρά παράλογων και παράνομων ενεργειών που γίνονται, με πρώτο το σημείο που κατασκευάζεται. Βρίσκεται σε βουνό το οποίο εξαφανίστηκε σταδιακά για τη δημιουργία του, μια ανάσα απ’ τη θάλασσα. Στο σημείο βρίσκονται πηγές και ρέματα τα οποία καταλήγουν στις κοντινές παραλίες στον Ευβοϊκό (Μαραθώνα, Σχοινιά, Ν. Μάκρη, Σέσι) και ήδη με μια μικρή μπόρα κατεβαίνει λάσπη σε όλη την ακτογραμμή. Φανταστείτε να κατεβαίνουν τοξικά υπολείμματα. Με τη λειτουργία του θα μολυνθεί όχι μόνο η ακτογραμμή αλλά και η θάλασσα, θέτοντας σε κίνδυνο την αλιεία και το κολύμπι. Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ
https://3.bp.blogspot.com/-o3C8TDThIYM/WLbDG1we0FI/AAAAAAAAWcE/dkAwCcTn5VoscrOsHV0LwlgDLPODGmPagCLcB/s640/xy.png
ΔΕΝ ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΟΤΑΝ θα επηρεαστεί άμεσα ο υδροφόρος ορίζοντας όπως συμβαίνει στη Φυλή, που σύμφωνα με την έκθεση του καθ. Γεωλογίας & Περιβάλλοντος στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, κ. Λέκκα, η οποία δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Νέα". Μεταξύ άλλων ο κ. Λέκκας αναφέρει: "το... μαύρο υγρό των αποστραγγισμάτων των σκουπιδιών - τα επικίνδυνα δηλαδή "κατακάθια" των απορριμμάτων - εξαπλώνεται με εντυπωσιακό τρόπο. Από την Ελευσίνα και τον Ασπρόπυργο ως τις παρυφές της Φυλής και των Αχαρνών, όλες οι μετρήσεις σε βάθος 20, 50, 70 και 100 μέτρων ανίχνευσαν κάδμιο, αρσενικό, κυάνιο, μόλυβδο και ψευδάργυρο». Το υπέδαφος μιας ολόκληρης περιοχής θεωρείται πλήρως κατεστραμμένο. «Σε όλη αυτή την έκταση δεν μπορεί να γίνει καμία γεώτρηση, ενώ δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η επιφάνεια για καλλιέργειες. Όσο πιο κοντινές στη χωματερή ήταν οι περιοχές από όπου είχαν ληφθεί τα δείγματα, τόσο οι ρύποι ανιχνεύονταν ακόμα και σε μηδενικό βάθος, στην επιφάνεια του εδάφους". 
https://3.bp.blogspot.com/-o3C8TDThIYM/WLbDG1we0FI/AAAAAAAAWcE/dkAwCcTn5VoscrOsHV0LwlgDLPODGmPagCLcB/s640/xy.png
Στα παραπάνω προστίθεται και το ενεργό σεισμικό ρήγμα του Ωρωπού, που βρίσκεται στο σημείο, καθώς και η μικρή απόσταση από τη λίμνη του Μαραθώνα η οποία χρησιμοποιείται για πότισμα στις καλλιέργειες της περιοχής, η καταστροφή του δάσους που αποτελεί ένα από τους λίγους πνεύμονες που έμειναν στην Αττική,  η ατμοσφαιρική ρύπανση. Και αναρωτιόμαστε πώς γίνεται η Πολιτεία να απαγορεύει σε ακτίνα αρκετών χιλιομέτρων από τη λίμνη, την οικοδόμηση κατοικιών και επιτρέπει την οικοδόμηση ΧΥΤΥ!!!


https://2.bp.blogspot.com/-1tEpe8tK-7Y/WLbDhJTdXuI/AAAAAAAAWcM/yWKKdsPUXwgQm0vQItt4Zd9uYcBQCElaACLcB/s640/paralia-sesi.jpg
Γι’ αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει απεντάξει διαπαντός το έργο από τη χρηματοδότηση ως περιβαλλοντικά επιζήμιο (αφού δεν πληροί τις προϋποθέσεις) και κρατά την υπόθεση ανοιχτή σε ό,τι αφορά τη διερεύνηση παράνομων ενεργειών που έγιναν.
https://4.bp.blogspot.com/-_36tUp8szCg/WLbEVztl0YI/AAAAAAAAWcU/IT_Dn_HZjHgzUnsvYKCq2BKW6vEt57BqwCLcB/s640/limni-marathona.jpg
Το επιχείρημα πως ο ΧΥΤΥ Μαραθώνα, θα δέχεται μόνο υπολείμματα είναι ακόμα χειρότερο αφού σ’ αυτά περιλαμβάνονται τα πιο τοξικά και επικίνδυνα για την υγεία, υλικά που δεν ανακυκλώνονται οπότε η μόλυνση θα είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη!
Παίρνουμε θέση και ψηφίζουμε εδώ


Οι bloggers ενώνουμε τη φωνή μας με την φωνή των κατοίκων για να αποτρέψουμε αυτή την οικολογική βόμβα να εκραγεί!https://4.bp.blogspot.com/-0OsWvfsP-_s/WN2ynCMvu1I/AAAAAAAAWjs/T7J5_adqGpAPlrcuOScqBskzBAihZvQ9ACLcB/s640/xyty-grammatikou_0ddad04baf573c76a02f5928bb5ca48a.jpg
Γιατί ο τόπος που ζούμε ανήκει στα παιδιά μας και στις επόμενες γενιές.
Έχουμε χρέος να τον προστατεύσουμε!!
Ο ΧΥΤΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!

ΔΕΝ ΣΙΩΠΟΥΜΕ – ΔΙΑΔΙΔΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ

Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

#Παίζοντας με τις λέξεις 11ο#






                    Εγώ ο άνθρωπος!


 Ένοιωθα την αχλή του πρωινού να μου δροσίζει τα μάγουλα και τα υγρά χόρτα έβρεχαν τις άκρες από τα μπατζάκια του παντελονιού μου.
 Μου άρεσε το πρωινό. Κι ας ήταν ελαφρά ομιχλώδες και υγρό.  Μου άρεσε να τρέχω κατά μήκος στο πράσινο χαλί και έπειτα να παίρνω το κατηφορικό δρομάκι που έβγαζε στην άκρη του ποταμού.
Εκεί που τα νερά έτρεχαν ορμητικά ακολουθώντας την πορεία τους χωρίς να κοιτάζουν πίσω. Μια αέναη ροή που την παρακολουθούσα σαν υπνωτισμένη καλωσορίζοντας το ξημέρωμα της καινούργιας μέρας.

Έγειρα πάνω στο βράχο στην άκρια και τον αγκάλιασα σαν να ήθελα να τον ξεριζώσω από τη θέση του.

‘’Ε… άκουσα μια φωνή απ’ τη μεριά του βράχου. Μάταια προσπαθείς να με κινήσεις. Είναι γερές οι ρίζες μου στη γη και είμαι τόσο δυνατός σε σύγκριση με το αδύναμο κορμί σου.’’

‘’Θέλω κι εγώ να είμαι σαν και σένα. Αυτό θα θέλει πολλή προσπάθεια ε; Θέλω να είμαι δυνατή. Να έχω κι εγώ βαθιές ρίζες και να μη μπορεί να με νικήσει τίποτα.’’

‘’Ναι είναι σωστό   να είσαι σταθερός. Μα πάλι πρέπει να προσέχεις. Γιατί όλοι έχουμε τις αδυναμίες μας. Ποτέ δεν πρέπει να είσαι υπερόπτης απέναντι σε άλλες δυνάμεις. Ας πούμε εγώ δεν υποτιμώ την δύναμη του νερού.’’

‘’Πώς είναι δυνατό να σε νικήσει κάτι που δεν έχει μάζα; Το πιάνω και φεύγει από τα δάχτυλα μου.’’

‘’Γιατί έχει υπομονή και επιμονή. Κι εγώ έχω το μειονέκτημα πως είμαι ακίνητος στην ίδια θέση. Εκείνο με χτυπάει πάντα στο ίδιο σημείο ακούραστα. Και σιγά-σιγά με διαβρώνει και με συρρικνώνει.’’

‘’Τότε θέλω να έχω την δύναμη σου, την υπομονή και την επιμονή του νερού που δεν έχει κανένα εμπόδιο.’’

‘’Μη νομίσεις πως εγώ δεν βρίσκω εμπόδια, είπε το νερό. Πολλές φορές δέντρα που πέφτουν μου κλείνουν τον δρόμο και δεν μπορώ να προχωρήσω. Κι επίσης ένα μέρος μου εξατμίζεται από την ζέστα του ήλιου.’’

‘’Θέλω τότε και το θάρρος του δέντρου που ρίχνεται στα ορμητικά νερά και τους κλείνει τον δρόμο. Θέλω να γίνω,  βράχος, ορμητικό νερό και ένα περήφανο δέντρο.’’

Ξαφνικά ακούστηκε μια αργή βαθιά γέρικη φωνή. Ήταν η φωνή του Ήλιου.

‘’Γιατί θέλεις να γίνεις βράχος, νερό ή δέντρο; Όλα αυτά έχουν ιδιότητες καθορισμένες από τη  φύση. Εσύ έχεις κάτι που αυτά δεν έχουν.
 Έχεις καρδιά! Μια ζεστή καρδιά και ένα έξυπνο μυαλό.
 Μπορείς με αυτά τα δύο, να χειριστείς τον άνεμο, το νερό, να κινήσεις βράχους, να νικήσεις φράχτες με  συρματόσχοινα. Έχεις τις πιο βαθιές ρίζες. Και με μόνο οδηγό την αγάπη, μπορείς αν θέλεις να κάνεις με σεβασμό έναν καλύτερο κόσμο. Τα δέντρα να ανθίζουν, και τα καθάρια νερά να κυλάνε δίπλα σε σπίτια που στα κεραμίδια τους κάνουν φωλιές τα πουλιά με ασφάλεια.
 Είσαι ο άνθρωπος. 
Αυτός που μπορεί να αντιμετωπίσει  όλες τις εποχές προς όφελός του. Αρκεί πάντα να έχεις οδηγό την καρδιά σου και η ζωή σου θα είναι γεμάτη δημιουργία,  δύναμη και χαρά. Ευτυχία και ομόνοια.’’

Γέλασα δυνατά. Μα ναι! Όλα τα μπορώ αρκεί να θέλω. Και χαρούμενη πήρα το δρόμο του γυρισμού. Είμαι ο άνθρωπος.

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο ''Παίζοντας με τις λέξεις'' της Μαρίας mytripsonblog


Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017

Αλάτι, ζάχαρη κι αλληλεγγύη | το e-book






Δεκαοχτώ bloggers γράψαμε 24 ιστορίες για την αλληλεγγύη και σας καλούμε να μας διαβάσετε για να την κάνουμε πράξη όλοι μαζί.


Το e-book μας διατίθεται για την ενίσχυση της Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος" και του μη κερδοσκοπικού σωματείου Κοινωνία αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος".


Στο e-book θα διαβάσετε ιστορίες, πραγματικές και φανταστικές, ποιήματα, με πρωταγωνίστρια την αλληλεγγύη και συμπρωταγωνιστή το φαγητό, γι' αυτό και στο τέλος θα βρείτε τις αλμυρές και γλυκές συνταγές κάθε ιστορίας.




               



Για να αποκτήσετε το e-book, αρκεί να στείλετε, όπου εσείς επιλέξετε, ένα δέμα με ό,τι μπορείτε από όσα θα βρείτε στη λίστα με τις πάγιες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος".
Το αποδεικτικό της αποστολής είναι και η τιμή για το e-book!
Στο womaninblog@gmail.com (με τίτλο e-book) στέλνετε μία φωτογραφία του δέματος (*γράψτε στο δέμα blogaki*) και του αποδεικτικού και θα λάβετε αμέσως τις ιστορίες μας.

Μπορείτε να διαβάσετε το e-book στον υπολογιστή, στο κινητό, στο tablet.


                     
                   την πολύ όμορφη εικόνα του εξωφύλλου έφτιαξε η Χριστίνα - Ανδρομέδα



Δείτε αναλυτικά τις δράσεις, τις εκδηλώσεις και τις έκτακτες ανάγκες της Κοινωνικής κουζίνας εδώ και του σωματείου "Γέροντας Παΐσιος" εδώ.

Πάγιες ανάγκες Κοινωνικής κουζίνας "Ο Άλλος Άνθρωπος"
σχολικά βοηθήματα
παιχνίδια,
παιδικές τροφές
παιδικά ρούχα
πάνες


τρόφιμα
μπαχαρικά
μέλι
καφέδες (ελληνικός, φραπέ, γαλλικός)
γάλα εβαπορέ
χαρτί κουζίνας
χαρτοπετσέτες
πλαστικά πιρούνια και κουτάλια
μπολ μιας χρήσης για τη συσκευασία φαγητού
γάντια μιας χρήσης
αλουμινόχαρτο
απορρυπαντικά
σφουγγαράκια
γκάζι και γκαζιέρα
μαρμίτα 150 λίτρων


Κοινωνική κουζίνα "Ο Άλλος Άνθρωπος"
(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)
Πλαταιών 55 και Παραμυθιάς, Μεταξουργείο
104 35 Αθήνα





Πάγιες ανάγκες Κοινωνίας αγάπης και προσφοράς "Γέροντας Παΐσιος"
Τρόφιμα
Είδη μπακαλικής
Είδη υγιεινής
Ρουχαλάκια
Παιχνιδάκια
Σχολικά είδη
Χαρτικά
Βιβλία αναγνωστικά
Φάρμακα
Ό,τι διαθέτει ο καθένας

Κοινωνία Αγάπης και Προσφοράς Γέροντας Παΐσιος
(δωρεάν αποστολή με τη Γενική ταχυδρομική)
Κεντρικό κοινωνικό κατάστημα
Μεγ. Αλεξάνδρου 99
Τ.Θ. 305
Τ.Κ. 57500
Τρίλοφος Θεσσαλονίκη


*Στο facebook του blogaki μπορείτε να ενημερώνεστε για ό,τι νεότερο.*

Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

Ακροβατώ!



Ακροβατώ!
Στο χείλος της Αβύσσου, στο όριο
της θλίψης και της μοναξιάς ακροβατώ!

Η ξεγνοιασιά ξεχάστηκε και ρίχτηκε στη λήθη
όταν το δάχτυλο χαφιέ την έστησε στον τοίχο
σ’ ένα μπουντρούμι ανήλιαγο με βρύα στο σοβά του.

Τότε ήταν που κιότεψα, που έσβησε η πνοή μου.
 Το δάκρυ αυλάκι χάραξε και μοιάζει με ρυτίδα
που έπειτα πήρε όνομα, Συνήθεια θαρρώ τη λένε!

Ο ουρανός σκοτείνιασε κι η μόνιμη μαυρίλα
εκύρτωσε τα χείλη μου ξέχασα πώς γελάνε
Ζωγράφισα χαμόγελο με χρώμα και πινέλο
σαν ένας κλόουν άνεργος που έμεινε στο ράφι
γιατί τ’ αστεία του ήταν   γνωστά και χιλιοειπωμένα.

Κι ήταν κουφάρια γύρω μου που μοιάζαν να κινούνταν
σαν κάποιος να’ χε τις κλωστές και να τους οδηγούσε.
Στη λήθη πήγαν κι εποχές με όνειρα αράδα
Μα ήταν πύργοι χάρτινοι, ή ήταν χτισμένοι απ’ άμμο
που κάποια πόδια άπονα τους γκρέμισαν τα τείχη
και μοιάζουν να’ ναι λείψανα σε πόλη φαντασμάτων.

Και σκέφτηκα πως δεν μπορεί
Κάτι θε να υπάρχει. Να αρπαχτώ σαν ναυαγός και εξαρχής
να ζήσω.
Και τότε, αφουγκράστηκα ν’ ακούσω τον παλμό μου.
 Άκουσα ήχο τόσο αχνό, σαν μικρουλάκι  χτύπο.
 Ένοιωσα ένα σκίρτημα, μια φούντωση μια φλόγα
που σαν φωτάκι φώτισε την σκουριασμένη μνήμη.

Πώς μπόρεσα και ξέχασα τη δύναμη της νιότης
τη θαλπωρή και ζεστασιά όσων αγαπημένων
το τρυφερό το άγγιγμα που η αγάπη το προσφέρει
της θάλασσας την μυρωδιά τη γεύση της αλμύρας
του ουρανού το γαλανό και την ορμή του αγέρα
Κάθε πουλιού κελάηδισμα την ευωδιά των ρόδων
Την πίστη του μικρού παιδιού, το γέλιο του, το χάδι.
Των άστρων το ξεπλάνεμα των κάμπων το χορτάρι
Το πέταγμα του αετού στ’ απάτητα τα όρη.

 Όλο αυτό είναι Ζωή και όσοι το μολύνουν
σκορπώντας πίκρες και καημούς έχοντας δόλιους στόχους
στα Τάρταρα να πέσουνε στον Άδη να χαθούνε.

                --------------@@@@@@@@@@@@----------------

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο 15ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας.


Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017

Θέλω, Πρέπει, Ήθελα, Πρέπει.... 15ο Συμπόσιο Ποίησης





Ήμουν παιδί και έτρεχα μ’ αδημονία τριγύρω
Μικρή όλοι με έλεγαν και πείσμωνε η καρδιά μου
Με το μυαλό μου βίαζα τον άπονο τον χρόνο
να μεγαλώσω δίψαγα να ακουστεί η φωνή μου.
Όσο τα χρόνια πέρναγαν εχόρταινα παιχνίδι
Τον ήλιο τον γευόμουνα και τ’ άστρα τα μετρούσα
Τα κατακτούσα νοερά πατούσα πανωθέ τους.
Και άλλα χρόνια πέρασαν και έμαθα τα πρέπει
Τα θέλω λιγοστέψανε γι’ αυτό κρατούσα ινάτι.
Και πάλι ονειρευόμουνα πως σα θα μεγαλώσω
Θα γίνω πνεύμα ελεύθερο και θα κατατροπώσω
όσους μου δίνουν εντολές μου κόβουν την ορμή μου.
Οι ώρες μέρες γίνονταν κι οι μέρες μήνες, χρόνια
ξάφνου μεγάλη ήμουνα προτού το νοιώσω ακόμα.
Τα πρέπει όμως βάραιναν πιότερο τη ζωή μου
Τόσο πολύ,  που τώρα πια ξεχνούσα να κακιώσω
Δεν πρόφταινα πια να σκεφτώ το πρέπει, αν είν’ και θέλω
ωστόσο πορευόμουνα όπως και τόσοι άλλοι.
Μια μέρα επαναστάτησα και είπα πλέον φτάνει
Τα πρέπει με κουράσανε γι’ αυτό και θα τ’ αλλάξω.
Και μόλις το αποφάσισα βγήκε μπροστά μου ολόρθος
ο φτερωτός ο άγγελος με τόξο και φαρέτρα.
Το βέλος του με πέτυχε και έκανα τη σκέψη
πως δύο είναι καλύτερα να πορευτούν στη ζήση.
Γρήγορα οι δύο γίναν τρεις και ακόμα ένας ήρθε
και η αγάπη ξέχειλη εύφραινε  την  καρδιά μου.
Ποτέ δεν το κατάλαβα πως βρέθηκα να δίνω
τις συμβουλές πλέον εγώ κι άλλοι να μου κακιώνουν.
Μα αυτό ακριβώς κάνει η ζωή, μικρούς, μεγάλους κύκλους
που κάποτε οι ακτίνες του πονάνε και αγκυλώνουν
Κι  εσύ πάνω στις ράγες σου φτιάχνεις το πρόγραμμα σου
Και κάνεις δρομολόγια, με κάποιες μόνο στάσεις
Κι όταν διαλέγεις τους σταθμούς παρακαλάς να μοιάζουν
  λιγάκι με τα θέλω σου. Αλλιώς…  απλά κινείσαι
χωρίς να παύεις στη ζωή συγχρόνως και να ελπίζεις.




.........................@@@@@@@@@@@@@@@@........................



Άλλο ένα ποίημα εκτός συναγωνισμού αφιερωμένο στο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας.


''Συγχωρέστε με'' δεν ξέρω τι έχω πάθει αυτό το διάστημα. Σκέφτομαι ποιητικά όπως φαίνεται.

Πέμπτη, 9 Μαρτίου 2017

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΜΕΡΑ




ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΠΑΜΕ ΕΧΩ ΟΙΣΤΡΟ..... ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠΕΞΩ ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΗ. ΓΙΑ ΟΣΕΣ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ....



Τρέχεις με ξέπλεκα μαλλιά, το αγέρι στα ανεμίζει
Φουστίτσα με πολλά καρό και ασορτί μπλουζάκι.
Κουκλίτσα παίρνεις αγκαλιά κάνεις πως την ταΐζεις
την βάζεις στο καρότσι της και παίζεις τη μαμά της.
Μικρούλια πιάτα ένα σωρό και ψεύτικα καλούδια
τηγάνια κατσαρολικά και μία κουζινούλα.
Κλαίει ξαφνικά η κούκλα σου πας και την κανακεύεις
να την αλλάξεις προσπαθείς στην αγκαλιά την σφίγγεις.
Όλα αυτά από μικρή  μαθαίνεις να τα κάνεις
να είσαι μια νοικοκυρά και μία τέλεια μάνα.
Να έχεις ένα σπιτικό, όμορφο, φροντισμένο
για έναν τέλειο σύντροφο πιστό κι αγαπημένο.
Κι ενόσω εσύ εκπαιδεύεσαι για το δικό σου ρόλο
 τ’ αγόρια είναι σούπερμαν σερίφηδες ή ιππότες
Σημάδι τους μαθαίνουνε τα βόλια τους πολέμους
Να συνηθίσουν από πριν νάναι καλοί στρατιώτες.
Πρέπει επίσης ν’ αγαπούν ποδόσφαιρο κι αμάξια
Και γόητες να γίνονται κατακτητές να είναι. 
Για τα έμψυχα τα άψυχα   εσύ θα έχεις έγνοια
αυτό κάνουν οι σύζυγοι αυτό κάνουν οι μάνες
τα κάναν κι οι γιαγιάδες μας απ’ τα παλιά τα χρόνια.
Τώρα θα πω για το μετά θα λύσω απορίες
 Για όταν πλέον γίνεστε κύριοι και κυρίες.
Στη θεωρία όλα καλά όμως στην πράξη άλλο
Κι αμέσως θα το νοιώσετε διόλου δεν υπερβάλω.
 Του γάμου η μέρα έρχεται και αν το σκεφτείς λιγάκι
δεν ξέρω τι γιορτάζουμε στου γάμου το γλεντάκι.
  Τα έξοδα είναι πολλά και οι δουλειές επίσης
Πρέπει κι εσύ να βρεις δουλειά για να ορθοποδήσεις.
Καθώς τα χρόνια πια περνούν είναι συγκεκριμένα
Τα θέματα που συζητούν ζευγάρια αγαπημένα.
Πότε μιλούν για τα παιδιά, πότε μιλούν για σόγια
Για εξετάσεις ιατρών μετά για τα εγγόνια.
Και πριν καλά το αντιληφθείς βρίσκεσαι αφημένη
Σε μια γωνιά να κάθεσαι μόνη και μαραμένη
Όσο η γυναίκα προσπαθεί να μένει νέα κι ωραία
Οι άντρες ρίχνουν καθετή σε άλλη που είν' πιο νέα
Γιατί οι ρόλοι φίλες μου είναι καθορισμένοι
Κι από τους άντρες φυσικά, σοφά γι' αυτούς πλασμένοι.




Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Σε λένε Ζωή! '' 15ο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ''







                         


Έτρεξα σε αγρούς γεμάτους μαργαρίτες
και τα γυμνά τα πόδια μου
ένοιωσα να  χαϊδεύουν
 τα βελουδένια  πέταλα,
 κι ο τρυφερός τους μίσχος.
Και απαλά την άγγιξα την κίτρινη υφή τους
Κι η γύρη στίγμα άφησε στα άσπρα μου τα χέρια.
Ανάσκελα έπειτα βρέθηκα
σε πράσινα γρασίδια
να δίνω σχήμα κι όνομα
σε μπαμπακένιες φούντες
που αρμένιζαν ανέμελα
στου ουρανού την άπλα.
Κι ύστερα ένωσα ευθύς
τις νότες τις δικές μου
με του πουλιού κελάηδισμα
σε υπέροχο τραγούδι.
 Το χέρι απάγκιο έβαλα
να σκιάσω του ηλιού τη λάμψη
για να αμολήσω τη ματιά
στου ορίζοντα την άκρη.
Κι έπειτα νανουρίστηκα
στο λίκνισμα μιας βάρκας
ενώ το κύμα μου έγλυφε
τις άκρες των ποδιών μου.
Τα χρώματα διδάχθηκα
από μια πεταλούδα
που με πολύχρωμα φτερά
έκατσε πανωθέ μου.
Κι όταν τσουλήθρα έκανα
στις βούλες πασχαλίτσας
το γέλιο μου αντιλάλησε
σε κάμπους και αλώνια.
Κι είπα,  αυτό το λεν Ζωή!
Αξίζει να το νιώθεις.
Γεύτηκα άνθη και καρπούς
ρούφηξα τους χυμούς τους
Κι έπειτα ισορρόπησα
στους ξύλινους τους φράχτες.
Και διψασμένη έγειρα
στην άκρη στο ρυάκι
να πιω το γάργαρο νερό
να δροσιστεί η ψυχή μου.
Χορτάτη πήρα το στρατί
να πάω στο σπιτικό μου
σκηνές αγάπης να γευτώ
ομόνοιας και γαλήνης.
Και όταν πλέον νύχτωσε
Δεν ξέχασα να υψώσω
Το βλέμμα μου στους Ουρανούς
Το  Πλάστη ευγνωμονώντας.
Γιατί ακόμα το μπορώ
να νοιώθω την αγάπη
τη φύση να έχω εικόνισμα
κι όσους αγαπημένους
Κι αυτό ακριβώς είναι η Ζωή
Για όλα αυτά παλεύω!


              -----------------@@@@@----------------------

Αφιερωμένο στο 15ο Συμπόσιο Ποίησης της Αριστέας  που τρέχει ( επειδή είχα οίστρο και είχα αποθηκεύσει ενέργεια ως φαίνεται)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...