Δευτέρα, 19 Φεβρουαρίου 2018

Θα μπορούσα… Μπορώ…. Μπόρεσα!!!




ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ,  να αρχίσω να τραγουδάω τους στίχους του Καλλίρη που λένε:

Κυλάει η ζωή σαν το νερό φεύγει
Και βάσανα ένα σωρό έχει
Τις πίκρες έχω βαρεθεί τόσο
Θέλω κι εγώ λίγη χαρά να νιώσω
Τόσο καιρό περιμένω
να ρθει η στιγμή που θέλω

Γιορτάζω γιορτάζω
μ’ ακούτε που το φωνάζω
θα διασκεδάζω ως το πρωί
Γιορτάζω γιορτάζω
τις έννοιες στην άκρη βάζω
θα διασκεδάζω ως το πρωί

Τόσο καιρό περιμένω
Ήρθ’ η στιγμή που θέλω




Ξέρω τι θα μου πείτε. Εσένα σου ήρθε να τραγουδήσεις τα αυτιά μας τα δόλια δεν τα λυπάσαι;

Καλά! Μη δείτε κάποιον χαρούμενο… αμέσως να του κόψετε τη χαρά από τη ρίζα.



ΜΠΟΡΩ, βέβαια, να κάνω έναν απολογισμό. Μια τέτοια μέρα συνήθως δεν σκεφτόμαστε τα χρόνια που έφυγαν, τα λάθη που κάναμε, τις λάθος επιλογές μας, τον τρόπο ζωής μας που θέλουμε να αλλάξουμε, τα όνειρα που δεν εκπληρώθηκαν, τις αγάπες που δεν ζήσαμε, τα μυστικά που μαθεύτηκαν από φίλους που μας πρόδωσαν, την κοινωνία που είναι ρηχή και επιφανειακή, τους γύρω μας που είναι παρτουλίτσες και δεν εκτίμησαν όσα τους προσφέραμε, και όλες τις καταραμένες πληγές του Φαραώ;






ΜΠΟΡΕΣΑ τελικά να κάτσω να γράψω ένα γράμμα στη Ζωή.

Αγαπημένη μου Ζωή, χαίρομαι γιατί με έφτασες μέχρι τη σημερινή μέρα. Μου έφερες στο δρόμο μου άσχημες εμπειρίες και για να τις μετατρέψεις σε διδαχές, μου έδινες κατά διαστήματα και καλά πράγματα. Έτσι μπόρεσα να μάθω την υπομονή και τη διάθεση να παλεύω. Μου έβαλες τρικλοποδιές, και με πείσμωσες. Έτσι μπορώ να πέφτω και να σηκώνομαι πότε πανεύκολα και πότε με προσπάθεια. Σηκώνομαι όμως και αυτό είναι το σημαντικό. Μου γνώρισες αγάπες που χάθηκαν. Μου έφερες όμως τις επόμενες και με έμαθες να σκέφτομαι πως, ‘’ό,τι δεν θέλει να μείνει ψάξε να βρεις την αιτία με καθάριο μυαλό. Κι αν το λάθος είναι δικό σου, μάθε να ζητάς συγγνώμη. Είναι μεγαλείο να παραδέχεται τα λάθη του κάποιος. Αν όμως το λάθος δεν είναι δικό σου, άστο να φύγει. Αυτό που δεν μένει δίπλα σου, σημαίνει πως δεν άξιζε για σένα. ‘’
Μου έδωσες αγαπημένα δικά μου πρόσωπα που μοιράστηκα τα χρόνια μου μαζί τους και σ’ ευγνωμονώ γι’ αυτό. Και μου έδωσες και φίλους. Λίγους και καλούς. Ζυμώθηκα μαζί τους. Σ’ ευχαριστώ Ζωή! Ατσαλώνω τον εαυτό μου για τις επόμενες τρικλοποδιές σου. Και περιμένω με αγωνία τα επόμενα καλά που θα μου στείλεις, κι ας είσαι τσιγκούνα. Μη σε νοιάζει όμως.  Με έμαθες να στύβω την κάθε ημέρα, και να βγάζω τον καλό της χυμό, πετώντας τα άχρηστα.

Τώρα θέλω να σβήσω τα κεράκια μου, να φάω ένα κομμάτι γλυκό από την τούρτα μου, και να τραγουδήσω φάλτσα, Γιορτάζω, γιορτάζω , μ’ ακούτε που το φωνάζω……….
Έτσι γιατί κανείς δεν είναι σε θέση να μου απαγορεύει να τραγουδάω………. και ειδικά την ημέρα των Γενεθλίων μου!!  





Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

''Φωτο - Συγγραφική Σκυτάλη'' # 1 / Ήχος στο πλακόστρωτο...



η εικόνα είναι από εδώ



Το ελαφρύ αεράκι περνούσε ανάμεσα από τα άνθη της γλυσίνιας σκορπώντας τη μυρωδάτη αύρα στο γραφικό σοκάκι.

 Όλοι   κάθονταν   σαν μάρμαρο που περιμένει να σκαλιστεί για να πάρει ζωή. Γιατί ήξεραν, πως κάθε μέρα  τέτοια ώρα,  μπροστά από τα γραφικά κτίσματα με τις χρωματιστές πόρτες, τα αραδιασμένα τραπεζάκια με τους ντόπιους  που έπιναν ουζάκι και έπαιζαν το τάβλι τους,  θα   περνούσε ο Θεός  με τη μορφή αιθέριας ύπαρξης που ταλάνιζε τα όνειρα τους , μήνες τώρα. Τα ποτήρια έμεναν μετέωρα και τα ζάρια δεν έριχναν ποτέ τις πολυπόθητες εξάρες. Όλα σταματούσαν να αναπνέουν στη θωριά της.

Τα κεφάλια γύρισαν στο άκουσμα του ήχου των τακουνιών στο πλακόστρωτο, ,σαν προπομπός υπόσχεσης  στο θεατή.

Μάτια χαμηλά και μακριά τσίνορα που τα σκίαζαν. Χείλη σαρκώδη   και παρακάτω το τέλειο περίγραμμα του καλυμμένου μπούστου,   έπλαθε εικόνες ηδονής. Κι η λυγερή μέση, παρέπεμπε με τη σειρά της   σε τορνευτούς γοφούς.   Γάμπες   που τονίζονταν υπέροχα από τις χαμηλές γόβες και από τον  ρυθμικό χορό της μακριάς πιέτας.

Αυτή ήταν η Λυδία, μια Θεά για τους άντρες   και πηγή ζήλιας για τις   γυναίκες , που αποτελούσαν  καλό αγωγό του κουτσομπολιού που εξαπλώνει τη κάλπικη φήμη με τη χροιά της αλήθειας και τη σκιά της αμφιβολίας.

Για εκείνην όμως δεν ήταν έτσι. Την ομορφιά της την ένοιωθε βάρος . Μόνο δυστυχία της έφερε. Αυτή γέννησε τον πόθο στον ίδιο της τον γαμπρό, και την έκανε να πάρει το καβαλέτο της και τα πινέλα της και να αλλάξει τόπο.

 Μα πουθενά δεν στέριωνε. Όπου πήγε οι γυναίκες την ζήλεψαν και οι άντρες σκοτώνονταν να της γίνουν αρεστοί και να την ευχαριστήσουν.  Κανείς δεν έδειξε ενδιαφέρον για εκείνην σαν άνθρωπο. Για το τι έκρυβε η καρδιά της και τι πόνοι την βασάνιζαν. Όλοι στέκονταν μόνο σε αυτήν την ομορφιά, και οι πιο πολλοί θεωρούσαν πλαστή την αξιοπρεπή συμπεριφορά της  Στο πέρασμα της ως συνήθως ξεσηκωνόταν ένας ψίθυρος που πονούσε τα αυτιά της.

Καθημερινά πήγαινε να ζωγραφίσει, μα σήμερα γύριζε από την  εκκλησία. Την είχε καλέσει ο παππάς για τα συμβάντα της χθεσινής μέρας.
 Ο  σπιτονοικοκύρης της,  ένα κλασσικό δείγμα ανδρός, από αυτούς που το παίζουν κυρίαρχοι και αφέντες στο σπίτι τους, πιάστηκε στα πράσα από τον γιο του, την ώρα που η Λυδία του πλήρωνε το νοίκι, να της κάνει ξεδιάντροπα κομπλιμέντα, θεωρώντας κι αυτός όπως τόσοι, πως ήταν περιζήτητος καημός κάθε γυναίκας που έβαζε στο μάτι, σαν ένας τέλειος εραστής. Ο καβγάς που ξέσπασε ανάμεσα στον γιο και τον πατέρα, όχι γιατί ο γιος ήταν πιο ηθικός, αλλά γιατί είχε τις ίδιες βλέψεις, ήταν φοβερός. Η σπιτονοικοκυρά μπήκε γρήγορα στο νόημα και αφού την είπε πρόστυχη  ζήτησε από τον παππά να την διώξει από το αμόλυντο νησί τους.

Ο παππάς ήταν ο μόνος που άκουσε τον καημό μιας γυναίκας, που δεν αποζήτησε να την βλέπουν σαν σκεύος ηδονής όπου πήγαινε. Μιας γυναίκας που απογοητευμένη για μια ακόμα φορά θα άλλαζε τόπο, μέχρι να μάθουν οι άνθρωποι πως η επιφάνεια δεν είναι το σημαντικό αλλά αυτό που κρύβουμε στην ψυχή μας.



@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου και η ιστορία που μου ενέπνευσε η εικόνα της Κλαυδίας.

                              #####################################



πηγή εικόνας εδώ

Αυτή είναι η εικόνα που επέλεξα εγώ για να εμπνευστεί ο Γιάννης  που είναι ο επόμενος παίχτης.
Τη διάλεξα γιατί πιστεύω πως τα νουαρίστικα του αρέσουν. Έχει διορία μια εβδομάδα, μετρώντας από σήμερα. Σας ευχαριστώ!

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...